W wyniku zniszczeń wojennych związanych z wkroczeniem do miasta(a właściwie twierdzy Festung Posen) wojsk rosyjskich (I front białoruski) miasto musiało zostać odbudowane. Zostało zniszczone około 55% zabudowy miejskiej, głównie zakłady przemysłowe, mosty, zabytki. Okres rządów komunistycznych wiąże się z trudnym ale jednak postępującym rozwojem miasta. 28 czerwca 1956 roku robotnicy wyszli na ulicę. Był to pierwszy w Polsce protest robotników przeciwko rządom komunistycznym, pierwszy strajk generalny. Strajk wybuchł w Zakładach im. H. Cegielskiego. Około 100 tys. osób wyszło na ulice, demonstrując pod hasłem "Chleba i wolności". Doszło do tragedii - władze komunistyczne wydały rozkaz strzelania do demonstrantów. Do miasta wkroczyły dowódzone przez generała S. Popławskiego, liczące około 10 000 oddziały wojska oraz Korpusu Bezpieczeństwa. Pacyfikacja trwała do 29 czerwca, w tym czasie zabito ponad 70 osób, kilkaset zostało rannych a przeszło 700 osób aresztowano. Poznania nie poparło jednak żadne inne miasto w Polsce, o czym wielu Poznańczyków dobrze pamiętało przez następne 40 lat. W 1974 roku ludność miasta przekroczyła 500 tys. W 1981 roku odbyło się odsłonięcie pomnika pomnika Poznańskiego Czerwca 1956 z udziałem Lecha Wałęsy. W 1983 roku Papież Jan Paweł II po raz pierwszy odwiedził Poznań. Na Łęgach Dembińskich w czasie mszy świętej znajdowało się przeszło milion osób co było największym zgromadzeniem w dziejach Poznania.